İzmir'e dönebilme ihtimali...

Biraz klişe olacak ama ben İzmir'e dönebilme ihtimalimi gerçekten çok seviyorum. Son 1 yıldır kafamda oluşan planların en belirgini bu. İstanbuldan o kadar bıktımki. Sevmiyorum ben kozmopolitliği. Metropolün büyük ilçelerinin birinin tam merkezinde yaşıyorum yıllardır. İnsan sesleri, arabalar, kalabalık, ülkenin dört bir yanından akmış insan çeşitliliği. Metroda yer verdiğin tesettürlü kadının bir teşekkür yerine domuz domuz bakmasına tahammül edemiyorum. Yıllardır şehirlerde yaşamalarına rağmen hala kendilerini Anadoludaki köylerinde sanan insanlara deliriyorum. Öküz öküz kadınlara bakan ama evdeki eşine güneş yüzü göstermeyen magandalarla dolu bu şehir. Yiyecek ekmeği olmamasına rağmen makina gibi çocuk sahibi olup, sonra da bakamadıkları çocukları sokaklarda kapkaççılık yapıyor. (Bu çocuk meselesini kimse gerikalmışlıkla açıklamasın lütfen, Güneydoğuda iğrenç ataerkillikle zavallı kadınlar ömürleri boyu hamile gezerken, aradaki il Tuncelide kızların hepsi okutuluyor, doğum kontrolü yapılıyor. Batman, Hakkari, Şırnak çok geri kalmışta Tunceli çok mu gelişmiş sanki. Tamamen kültür meselesi bu)


İzmir'e geri dönmek istiyorum bu yüzden. Karşıyaka da sabah güneşini gören bir evim olsun, yemek yenebilecek kocaman balkonları olanından. Kemeraltında eski Yahudi esnafın izini sürerim belki, kimbilir belki uzaktan bir Rembetiko çalar usul usul Dekoltesini inatla açmış kızlar görürüm. Gece yarısı kıkırdaşarak yürürler sokaklarda. Ben şarap severim ama şimdi nasıl rakı-balık yapılır masaları dışarı atmış bir sahil lokantasında. İzmirde baba kız tokuşturur rakı bardaklarını. Kordonboyunda yaz sıcağında tişörtünü çıkarıp sadece şortla bile gezer insan İzmirde. Buz gibi bir bira gider aslında o deniz kokusunun yanında. Çekinmeden yürürken içebilirsiniz orda. Halkının %40'ı ahlak ve namus bekçisi değil korkmayın. Yeminlen İstanbulun pisliğini ömür boyu anmam bile. İliğimize, kemiğimize kadar gericilik, taşralılık ve pislik sokuyor bu koca çöp şehir.