Bayram tatilini kültür turu yaparak geçirelim dedik. Uzun bir zamandır Karadeniz'i gezmek istediğim için çıkan fırsatı tepemedim ve annemle babamla birlikte turlara gitmeme yeminimi bir kerecik bozdum. En son Çanakkale maceramızda abideleri ziyaret ederken, babamın o esnada orada ekibine evliyalarla-şeyhlerle kazanılan Çanakkale zaferini anlatan cemaat rehberiyle çok pis tartışıp az kalsın başımızı belaya sokması vakasından beridir tövbeliydim. Tanrıya şükür bu sefer o denli şiddetli birşey yaşamadık ama şimdide patırtıyı çıkartan annem oldu. Amasra etnografya müzesini gezerken elektrik kesildi ve jenaratörde yokmuş. Bizim sanat tarihi öğretmeni hatun gözlüklerini hafifçe aşşağı indirip bir kıyamet kopardı. Resmen kıpkırmızı oldum, susturamıyorumda. Nasıl laf sayıyor ya hırsız girse şimdi alarm yok, kültürel miras böyle mi korunur, bütün eserlerimiz sonra İngilterede, Fransada müzelerden çıkıyor falan. Normalde annemin korkusundan insanlar içinde siyasi şeyler konuşamayan politika hastası babamda haliyle gaza geldi annemin ardından başladı nutuk çekmeye; "eski solcu, dönek Ertuğrul Günay'ın bakanlığıda bu kadar olur. Hain, ajan, ikiyüzlü, cia ajanı".
Kapıda herkes bize bakıyor nasıl utandım anlatamam. Annemi mi susturayım babamı mı anlamadım. Zaten tur boyu rehber anneme gıcık oldu. Kız diyoki bu kaleyi ilk Cenevizliler inşa etti. Annem zıplıyor "hayır, yanlış bilgi, Romalılar yaptı". Artık bir noktadan sonra sinirlerim bozuldu gülmeye başladım, kız bıraktı rehberliği annem anlattı ahahah.

Off vallahi zor öğretmen çocuğu olmak. Hem anne hem baba öğretmen olunca daha da zor. Birinin sanat tarihi, diğerininde edebiyat öğretmeni olmasının verdiği bayık sıkıcılığı anlatamıyorum bile.
Vaktim olunca çektiğim birkaç ilginç fotoğrafı yayınlarım.