HUZUR

Son birkaç yılımın en huzurlu günlerini geçiriyorum. İzmirdeyim. Bütün gün avare avare geziyorum amaçsızca, öğle uykularına yatıyorum, nerde bir ağaç bulsam dibine çömüp saatlerce kitap okuyorum. Turşu suyu içiyorum kavurucu sıcaklara inat. Halamın zencefilli kurabiyelerini dolduruyorum ceplerime. Hafif bir gülümseme eşliğinde garip bir rahatlık var üstümde. Geceleri arkadaşlarla laflayıp bira içiyoruz, olmadı aile boyu bir cips eşliğinde kordonda gezinenleri kesiyorum :)

Hayatımda ilk defa bu kadar uzun süre bir yata bindim. 12 gün boyunca suyun üzerinde kalmak harika bir duygu. Artık iyiden iyiye Ege denizinin bize verilen ilahi bir hediye olduğuna inanmaya başladım. Tabi biraz balık yemekten iğrendim- ki balığa çok düşkün biriyimdir. Bunların dışında bol bol muhabbet, siyaset-tarih zıvalamaları, Londrada yüksek lisans olanakları ve sevişmeler. Hani düşünüyorumda aldatma psikolojisinde kıstasa kıstas çok ilkel bir duygu olsa gerek, hala 1 hakkım daha var diye düşündükçe kendimden iğreniyorum. Aslında bu süpriz huzur duygusunun fırtına öncesi sessizliği olma ihtimali ürkütüyor beni. Elime geçen inanılmaz imkanları tepmekten ilerde pişman olacağımdan korkuyorum. Bu lanet olası yat tatilinden sonra daha bir muallakta kaldım. Acaba hata mı yapıyorum sorusu sürekli beynimde. Sonrada bambaşka düşünüp aman ikisinide siktir et diyorum. Okul bitti. Yeni bir iş, ekonomik özgürlükle beraber yeniden bir yaşam kur kendine, yepyeni birisi. Yetiştirilişin, genetik huyların kaldırmıyor bunları. "e) hiçbiri" şıkkını karala diyorum gülümseyerek. Binlerce düşünce var kafamda anlayacağınız.

Neredeyse 1 ay oldu evdekileri görmeyeli. Dün annem aradı çok özledim gel artık diye. Bende özledim ama gidesimde hiç yok yazlığa. 24 saat sonra başlarlar iş başvurusu noldu, yüksek lisansın mülakatları ne zaman gibilerine. Yaz sonu İstanbula dönme düşüncesi şimdiden sıkıyor canımı. İşe gidip çalışmayı hem istiyorum hem istemiyorum.

Beni zaten bu kararsızlıklar yiyip bitiriyor.