Rüya Sineması'nın ardından

Okuduğum liseden nefret ederdim. Bir de bunun gibi aptal yerler için anadolu lisesi sınavlarında kıçlarını yırtıyorlar ya şaşıyorum. Duvardan atlanıp kaçılmasın diye demir parmaklıkları her geçen gün yükseltilen bu tuğla yığınından kaçıp taksime inmek nefes almaktı benim için. İrem, Umut ben, kaçma zorluk derecesine göre zaman farkıyla buluşup ya orda burda içerdik, ya da deli gibi dolanıp girilmedik absürd pasaj, ibadethane, siyasi zımbırtılar bırakmadan sürtüp eve dönüş saatine uyarak evlere dağılırdık. Rüya sinemasında "İki Süper Film Birden" dalgası vardı. Hiç girmedim içine ama garip bir şekilde Taksimin ortadında o filmlerin dönmesinden çok hoşlanıyordum. Rengarenk el yazısıyla yazılan afişini görmek her defasında gülümsetirdi beni. Bir simgeydi orası. Gideren muhavazakarlaşan, kuruyan topluma karşı komik bir ironiydi İstanbulun merkezinde. Geçen haftalarda Pandora'nın Kutusu filmini izlemek için gittiğimizde salonlara bakınırken yanımdaki arkadaşım kolumdan çekerek Rüya sinemasının içine soktu. Noluyo ya diye gülümserken gişede bilet satan yaşlı teyzeyi ve vizyon filmlerinden birinin afişini gördükten sonra anladım Rüya'nın eski Rüya olmadığını.

Biliyorum çok komik gelebilir böyle bir şeye üzülmem ama gerçekten duygulandım :D