anneannem

Hiç aklımda yoktu. Arkası şeriat propagandalarıyla dolu takvim yapraklarını tesadüfen koparırken anımsadım. Bugün anneannemin doğum günü :) Rahmetli yaşasaydı 83 yaşında olacaktı. Neredeyse 1.5 yıl geçti ama hala alışamadım yokluğuna. Bazen kalkıp evine gidesim geliyor, inanılır gibi değil ama unutuyorum sanki öldüğünü, sonra hatırlayıp ilk günkü gibi içim acıyor. Eminimki herkesin anneannesi kendine özeldir ama nasıl diyeyim benimki anlatılamayacak, tariflere sığmayacak bir kadındı. Her anısı aklıma geldiğinde yüzüm gülüyor, peşinede yokluğunun hüznü çöküyor kalbime. Öylesine derinden ve içten gelen sevgisi içinde geçen bir çocukluk yaşadım ki, o yılların bütün hayatımı ve kişiliğimi derinden etkilediğinin farkındayım.

Daha demin aklımıza geldi, annemle gülüştük. İşte 2005'ti sanrım kuru öksürükleri arttı diye rahmetliyi uzaktan akraba bir kbb uzmanına götürdüm. Adam muayene etti etti ve anneannemin teşhisini koydu: "Çok sigara içmek".
Uyanır uyanmaz evde kibrit- çakmak aranan, uyuyana kadar annemin tabiriyle emzik gibi sigara emen anneannem feci bozuldu tabi bu öneriye. Şimdi annem ve dayımın yanında söylerse bizimkiler zaten sinir oluyor rahmetlinin bu huyuna, bahane edip sigarayı kökten yasaklarlardı. Anneannem doktora gülümseyerek "evladım deme bizimkilere öyle sigara yapıyor falan diye, sonra elimden alırlar ben naparım" diyişine doktor sert bir şekilde "olmaaz" diyince rahmetli önce bir durdu düşündü, sonra eğilerek burda anlatılmayacak adamın ilkgençliğiyle ilgili özel bir sırrını anlattı ve "eğer çocuklara sigara yüzünden oluyor dersen eve gider gitmez karını arar bunu anlatırım" dedi. Adam kıpkırmızı oldu ve annemle dayıma hafif üşütmüş, biraz dinlensin ıhlamur içsin geçer dedi :D
Anneannem bide sigaranın sağlığına iyi geldiğini, onu dinçleştirdiğini söylüyordu.
Canım benim ya.