Tam 65 yıl olmuş. Auschwitz. Sadece adının geçtiği kelime bile herşeyi anlatırken, yazmaya gerek var mı bilmiyorum. Şiirin gücünden başka hiçbirşey kalkamaz bu kelimenin yükünün altından.
AUSCHWİTZ’TEN SONRA Auschwitz’ten sonra teoloji öldü:
Vatikan’ın bacalarından, beyaz dumanlar yükselir
kardinaller tarafından seçilmiş bir Papa’nın işareti.
Auschwitz’teki krematoryumdan, kara dumanlar yükselir
Tanrılar Meclisinin seçmediği
Seçilmiş Ulusun işareti.
Auschwitz’ten sonra teoloji öldü:
İmha edilecek sâkinlerin bileklerinde
Tanrı’nın telefon numarası
Ama numara cevap vermiyor bir türlü
Ve şimdi bağlantı kuramıyor hiçbiri.
Auschwitz’ten sonra yeni bir tanrıbilim var:
Shoah’ta ölen Yahudiler
Onların Tanrısı gibi oluyor şimdi,
O Tanrı hiçbir şeye benzemez ve yoktur gövdesi.
Ölenler de hiçbir şeye benzemez ve yoktur onların da gövdesi.
Yehuda Amichai
Teşekkürler.
YanıtlaSilalizafersapçi;
YanıtlaSilben teşekkür ederim.
denilecek hiç bişey yok çünkü düşündükçe sözcükler boğazıma düğümleniyo...şiir ne güzel anlatmış...
YanıtlaSilScarlet ;
YanıtlaSilamichai'nin şiirleri çok güzeldir.
Söyle o halde neyi sorgular, ataları gidenlerin nefret dolu gözleri?
YanıtlaSilGeç kalınmış intikamı mıdır acıyla andıklarının, bu manasız mezzalimi?
Şiirleriyle sahip çıkarken onlar kendilerine, yanlarında sen-ben gibi kendilerinden olmayan neferleri
Geçmişten daha mı günahkar sence canlarına kıyılan müslüman bebeklerin gövdesi?
Ya da daha mı az kıymetli?
Neye duyarlı, neyden uzak oldukları bu kadar da aşikar...
Gençlikten umudu kes artık, var git yoluna ey gafil ihtiyar...