ANNE ETKİSİ

Bir anne kadar etkili başka bir canlı yoktur insanın hayatında. Annem gibi.
Ömrüm annemle mücadele ile geçti, tek benim değil, abim ile ablamında.
Şuncacık yaşımda anneme dair kavrayabildiğim tek olgu; aslında ona benzemek istemememizdeki tek nedenin, istesekte benzeyemeyeceğimiz gerçeğiydi. Hiçbir zaman onun gibi olamayacağız. Hareketlerini reddetmemizdeki tek neden bu, hayranlık...
En belden aşağı vurduğum, "sıradan normallikte" bir anne olamama hançerini en yaralayıcı biçimde batırdığım anlarda bile farkındaydım bunun. Bizi biz yapan oydu. Onun bu delilikleri, gariplikleri, komiklikleri ve egosuydu bizi bu özel kişilik gelişimine sokan.
Ama ne kadar önemsemesekte, en şiddetli mücadele her daim ablamınki oldu. Ne kadar inkar etsede, yıllar geçtikçe o da annesi kadardı. Onun kızıydı, onun gibiydi.

Demek istiyorumki keşke bu kadar yoğun yaşamasaydık herşeyi. Özlemi, sevgiyi, nefreti, kaçışı, kavuşmayı, emniyeti, tehlikeyi ve anne-çocuk olmayı bu kadar çok hissetmeseydik.
Netekim, bizim küçük yaşantılarımızda dünya gibi yuvarlak. Nereye kaçarsan kaç, dümdüz gittikçe çember seni aynı noktaya geri getiriyor.
Tıpkı bizim her kaçışlardan sonra kendimizi tekrar aynı noktada, annemin dibine bulmamız gibi.