MEM û MEM

dağın iki yüzü gibi dargın ve mağrur
güneşin aynasında gündüz
ayın aynasında gece
yüzüyle sureti arasında eksilen
kendi aynasında dünya
gözüyle birbirini görmeden
sessiz ve mağrur dönerken
yarasından önce Ahmede Hani'nin
gölgede söylediği
hançeresine gömülü masal:
mem û mem
kendi dağında yasaklı kalmış
kelimelerine ermeden

gözler önündeki kayıp uygarlıklar
kadar yabancı gerçekliği
yarasından yasağından eksilmiş dilin
kabul değil kazıdır tarihi yenileyen
Ahmede hani'nin saklı hatırasına
şimdi adını mem û mem verdiğim bu şiir

gerisini miras hukuku
ve hikayenin cesareti getirir

(murathan mungan)